PENANG

ข้อมูลพื้นฐานรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย

ฉายานาม : Pearl of the Orient (ไข่มุขแห่งตะวันออก)

 

ที่ตั้ง : อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศมาเลเซีย พื้นที่ทั้งหมด 1,031 ตร.กม. ประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วนคือ เกาะปีนัง (เนื้อที่ 293 ตร. กม.) มีเมืองหลักเรียกว่า Georgetown และบริเวณริมฝั่งบนแผ่นดินใหญ่ คือ Seberang Prai หรือ Butterworth (เนื้อที่ 738 ตร.กม.)

 

สภาพภูมิศาสตร์ : เป็นภูเขาประมาณ 2 ใน 3 ของพื้นที่

 

การคมนาคมเชื่อมโยงเกาะ : ระหว่างเกาะปีนังและ Butterworth คือ มีสะพาน Penang Bridge (ความยาว 13.2 กม.) เรือเฟอรรี่ (ferry) ให้บริการขนส่งผู้โดยสารและบรรทุกยานพาหนะโดยใช้เวลาเดินทางข้ามฟากประมาณ 15-20 นาที และสะพานปีนังแห่งที่ 2 มีความยาว 24 กม. (ยาวเป็นอันดับ 2 ในเอเชียรองจากจีน) โดยมี Penang Bridge International Marathon 2013 ในวันที่ 17 พฤศจิกายน2013

 

สภาพอากาศ: แบบมรสุมเขตร้อน (Tropical Monsoon) ตลอดปี ค่อนข้างร้อนและชื้น ฝนตกตลอดปีอุณหภูมิโดยเฉลี่ย27-30 องศาเซลเซียส ไม่มีฤดูหนาว

 

ประชากร : ประมาณ 1.5 ล้านคน ประกอบด้วยหลายเชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวจีนประมาณ 50%ชาวมาเลย์ 30% ชาวอินเดีย 10% และอื่นๆ อีก 10%

 

ภาษา : ภาษาราชการที่ใช้ในรัฐปีนัง คือ ภาษาบาฮาซา หรือภาษามาเลย์แต่โดยที่มาเลเซียเคยเป็นอาณานิคมของอังกฤษจึงมีการใช้ภาษาอังกฤษอย่างแพร่หลาย นอกจากนี้ชาวมาเลย์เชื้อสายจีนในรัฐปีนังจะมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างจากรัฐอื่น คือ จะใช้ภาษาจีนฮกเกี้ยนกันอย่างแพร่หลาย

ประวัติความเป็นมา

ในอดีตเกาะปีนังเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกดะห์ต่อมาในปี ค.ศ.1700 อังกฤษซึ่งแสวงหาท่าเรือสินค้าสำหรับใช้เป็นที่พักจอดรับเสบียงในการค้าขายระหว่างอินเดียกับจีนได้ส่ง Captain Francis Light มาขอเช่าเกาะปีนังจากสลุต่านแห่งรัฐเคดะห์โดยแลกกับการที่อังกฤษจะให้ 2 ความช่วยเหลือด้านการทหารแก่รัฐเกดะห์ในกรณีที่ถูกคุกคามจากต่างชาติ อย่างไรก็ดี เมื่อไทยโดยเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชเข้ามาตีดินแดนทางใต้ ทางรัฐเคดะห์ ก็ได้รวม เปอร์ลิสเคดะห์กลันตัน ตรังกานู และปีนัง เข้าเป็นประเทศราชของไทย โดยไทยได้เรียกเคดะห์และปีนังว่าเมืองไทรบุรี โดยอังกฤษก็ไม่ได้ขัดขวางไทย และไม่ได้ช่วยคุ้มครองเคดะห์ เพราะอังกฤษก็ต้องการที่จะครอบครองเกาะมะละกาอยู่แล้ว ต่อมาปีค.ศ.1909 ไทยได้ทำสนธิสัญญากับอังกฤษให้ไทยยินยอมยกเมืองปีนังและเมืองขึ้นอื่นๆบนเกาะมะละกาให้กับอังกฤษและใช้ปีนังเป็นเมืองท่าขนส่งสินค้าระหว่างอินเดียกับจีน อย่างไรก็ดี สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่คือ มีชาวมาเลย์ เชื้อสายไทย ซึ่งมีบรรพบุรุษเป็นคนไทยในอดีตอาศัยอยู่ในรัฐต่างๆในแถบตอนเหนือของมาเลเซีย ที่เรียกตัวเองว่า “ชาวสยาม” (Siamese) โดยมีจำนวนมากกว่า 60,000 คน และยังคงรู้สึกว่าเป็นคนไทยพูดและใช้ภาษาไทย นับถือศาสนาพุทธ และยังคงรักษาธรรมเนียมประเพณีไทยไว้ได้อย่างดี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปีนังได้ตกอยู่ใต้ความคุ้มครองของญี่ปุ่นเป็นเวลากว่า 3 ปีและเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม มาเลเซียกก็ลับไปเป็นอาณานิคมของอังกฤษ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1957 อังกฤษจึงได้ให้เอกราชโดยสมบูรณ์แก่มะละกาหรือประเทศมาเลเซียในปัจจุบัน

 

วิสัยทัศน์ของรัฐบาลปีนัง

  1. GOOD GOVERNANCE: CAT – Competency, Accountability, Transparency
  2. INTERNATIONAL CITY: Heritage + Multi-Cultural City
  3. INTELLECTUAL CITY: ประชาชนมีการศึกษา รู้ภาษา อังกฤษ + จีน
  4. WIFI CITY:เป็น Cyber City ( Multi-media Super Corridor)

 

ข้อมูลจาก สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองปีนัง (http://www.thaiembassy.org/penang/th/home)